Czy miasto jest dla psów?

Poranny spacer w naszej okolicy. Chodniki pełne ludzi spieszących się do pracy, psów wychodzących na szybkie sikupy. Obok z hałasem przyjeżdża śmieciarka, trąbi samochód, a na okolicznym skwerku biegają dwa duże psy. Omijam skwerek, wiedząc że większe psy stresują Billy’ego. Unikam ludzi i hałasu, ale i tak dochodzi do spięcia, kiedy zza rogu wypada labrador. Oba psy rzucają się na siebie ze szczekaniem, powstrzymywane przez smycze. To nie tak miało wyglądać, myślę. Czy miasto to na pewno dobre miejsce do życia dla psów?

Nie da się ukryć, że centra miast i osiedla, gdzie na niewielkiej przestrzeni stłoczone jest wiele ludzkich i psich istnień, to trudne środowiska, zwłaszcza dla psów lękliwych, czy reaktywnych. Ilość bodźców spotykanych na każdym spacerze może przytłoczyć każdego psa. Wiele jest sytuacji zaskakujących, wypadające zza rogu psy, ludzie którzy wyciągają ręce do naszego pupila, rowery, czy hulajnogi.

Billy jest psem reaktywnym, który emocjonalnie reaguje na otoczenie. Spotkanie obcego psa w okolicy miejsca zamieszkania zazwyczaj kończy się obszczekaniem intruza, im bliżej domu, tym bardziej gwałtowna jest reakcja. Pracujemy nad tym od kiedy skończył 10 miesięcy. Kiedy już wypracowaliśmy spokojne mijanie psów, Billy wszedł w okres dojrzewania i jego reaktywność się pogłębiła, zaczął intensywnie reagować także na ludzi. Teraz ma dwa lata i jest zdecydowana poprawa, ale zawsze będą trudne sytuacje, które go zaskoczą i sprawią, że się odpali. Codziennie chodzimy do parku, w weekendy jeździmy za miasto, ale na rano i wieczór pozostają nam krótkie spacery po okolicy. Nieraz zastanawiałam się czy dobrze zrobiliśmy decydując się na psa w takim miejscu zamieszkania. Czy nie jest dla niego za trudno, czy jest szczęśliwy?

Oczywiście fajnie byłoby mieć dom z ogródkiem, gdzie pies mógłby się wybiegać, ale z perspektywy czasu dostrzegam wiele zalet życia w mieście. Nie każdy może sobie pozwolić na dom i uważam, że można się tak zorganizować, aby nasz pies był w mieście szczęśliwy. Życie miejskie jest wygodne i ma wiele korzyści, z których czerpać może nasz pupil.

1. Dostęp do specjalistów

Do weterynarza zawsze można dojechać, ale zdarzają się sytuacje niespodziewane, kiedy bliskość całodobowej kliniki jest nieoceniona. Pewnego dnia młody Billy wytrzasnął skądś gumy do żucia i się poczęstował. Było to w sobotę, pobliski gabinet weterynaryjny był zamknięty, a samochód u mechanika. Po krótkiej panice znaleźliśmy całodobową klinikę, do której poszliśmy pieszo. 40 minut drogi dłużyło się niemiłosiernie, a w głowie pojawiały się najgorsze scenariusze. Po dotarciu do kliniki Billy szybko dostał środek na wymioty, zwrócił gumy i wszystko skończyło się szczęśliwie.

Równie istotny jest dostęp do psich trenerów i behawiorystów. Nawet jeśli nasz pies jest bezproblemowy, to takie zajęcia jak trening posłuszeństwa, czy nosework są fajnym sposobem na spędzenie czasu z psem i zaspokojenie jego potrzeb. Rasy pracujące to psy, które potrzebują zadań, aby mogły się realizować i nie rozniosły nam domu. Billy, jako terier, jest psem myśliwskim, uwielbia pracować z człowiekiem i uczyć się nowych rzeczy. Chodzimy razem na trening posłuszeństwa w pobliskim parku i oboje bardzo to lubimy.

2. Psijaciele

Kontakty  społeczne są niesamowicie ważne dla większości psów, ale psy, tak jak my, nie każdego polubią i nie z każdym się dogadają. Spotykanie obcych psów może być bardzo stresujące, dlatego bardzo ważni są psi kumple. I nie chodzi o to, żeby nasz pies się wybiegał, bo niektóre intensywne zabawy mogą dodatkowo podnosić poziom emocji, ale o takie sytuacje kiedy dwa psy robią coś razem, idą na wspólny spacer, eksplorują i węszą. Mimo, że wydaje się, że w takiej sytuacji są osobno, to cały czas są w kontakcie i “rozmawiają”. 

Jeśli mieszkamy w odludnym miejscu, to może być trudno znaleźć psijaciół, za to w mieście są organizowane spacery socjalizacyjne, podczas których specjalista powie nam jak odczytywać zachowanie naszego psa i nauczy nas, jak prawidłowo zarządzać sytuacjami między psami. Można też poszukać psich kumpli na grupach w mediach społecznościowych, chociaż nic nie zastąpi profesjonalnej wiedzy trenera czy behawiorysty.

3. Ciekawe spacery

Marzę o tym, żeby mieszkać pod lasem i wychodzić codziennie na cudowne spacery w łonie natury. Gdyby tak było, czy chciałoby mi się jeździć gdzieś indziej, aby spacery były bardziej zróżnicowane? Szczerze mówiąc, pewnie nie. Mieszkam w centrum miasta, ale w pobliżu mam trzy parki, do których mogę dojść pieszo, a kilkanaście minut drogi samochodem jest fajny las, gdzie można zabrać psa na bardziej wyciszający spacer. Dzięki temu Billy ma zróżnicowane spacery, które mu się nie nudzą. 

4. Socjalizacja i habituacja

Miejskie środowisko, pełne bodźców i hałasów może być trudne, ale z drugiej strony nasz pies ma okazję, żeby oswoić się z różnymi sytuacjami, ludźmi i dźwiękami. Kiedy Billy był szczeniakiem bał się walizek na kółkach i ludzi z plecakami, ale szybko się zorientował, że to nic strasznego. Tak samo z hulajnogami, rowerami i śmieciarkami. Kiedy trafił do naszego domu, był środek upalnego lata i większość czasu spędzaliśmy przy otwartych oknach. Na początku zrywał się na każdy nowy dźwięk, ale z czasem się przyzwyczaił i na chwilę obecną nie boi się nawet burz i fajerwerków.

💡 Czy wiesz, że… Socjalizacja to proces, który zachodzi głównie w tzw. okresie krytycznym szczenięcia — między 3. a ok. 14. tygodniem życia. To wtedy szczeniak uczy się, że nowi ludzie, psy, dźwięki i miejsca są bezpieczne, i buduje z nimi pozytywne skojarzenia. To, co zdarzy się (albo nie zdarzy) w tym oknie czasowym, ma wpływ na całe psie życie.Habituacja to zupełnie inny mechanizm — to stopniowe „przyzwyczajanie się” do powtarzających się, nieszkodliwych bodźców, i trwa przez całe życie psa, nie tylko w szczenięctwie. Kiedy Billy przestał się zrywać na hałas śmieciarki po kilku tygodniach mieszkania przy otwartych oknach, to właśnie habituacja w akcji.Różnica w praktyce: socjalizacji „nie da się dogonić” po zamknięciu okresu krytycznego tak samo skutecznie jak w szczenięctwie — nie znaczy to, że dorosły pies nie może polubić nowych rzeczy, ale proces wygląda inaczej i wymaga więcej czasu i cierpliwości. Habituacja natomiast działa u psa w każdym wieku i to na niej najczęściej bazuje praca z reaktywnością u psów dorosłych.

5. Aktywność fizyczna

Jak się nie ma ogrodu, to czy słońce, czy deszcz, trzeba ubrać się i wyjść minimum trzy razy dziennie. Lepsza kondycja gwarantowana. Podczas gdy wiele osób rezygnuje z roweru i biegania zimą, my chodzimy na długie spacery codziennie, przez calutki rok. Muszę przyznać, że lubię parki zimą, kiedy jest w nich mniej osób, a gdy na dodatek pada deszcz, czy śnieg, to spotyka się już tylko zatwardziałych psiarzy. Kiedy bardzo nie chce mi się wyjść, to przypominam sobie jak Billy miał biegunkę, na dworze minus piętnaście, i budził mnie po trzy razy w nocy na spacer. Myślę sobie wtedy, że bywało gorzej. 

Decydując się na psa, miałam wątpliwości, czy będzie szczęśliwy w mieście. Teraz widzę, że wszystko można zorganizować tak, aby niczego mu nie brakowało, a nawet że miejskie życie ma pewne niezaprzeczalne zalety. Z czasem zrozumiałam, że najważniejsze nie jest to, gdzie mieszkamy. Najważniejsze jest to, czy potrafimy zaspokoić potrzeby naszego psa i być dla niego dobrym człowiekiem.